Magdalena Maros

Praca stanowi symboliczną próbę podtrzymania pamięci o przemysłowej historii miasta Neumünster, której materialne ślady niemal całkowicie zanikły. Dawne fabryki włókiennicze, przez dziesięciolecia kształtujące strukturę urbanistyczną, społeczną i ekonomiczną miasta, zostały wyburzone lub przekształcone, pozostawiając po sobie pustkę w krajobrazie oraz pamięci zbiorowej. Ich nieobecność stała się punktem wyjścia do refleksji nad trwałością pamięci miejsca mimo zaniku jego fizycznych form.

Centralnym medium pracy jest ziemia – materiał powszechny i pozornie neutralny, funkcjonujący jako nośnik pamięci. Ziemia przechowuje ślady dawnych funkcji przestrzeni, warstwy historii, pracy ludzkiej oraz przemian społecznych. Jej użycie przesuwa uwagę z widzialnych form architektury na to, co ukryte i zakorzenione w strukturze miejsca.

Każdy z obiektów odnosi się do konkretnej lokalizacji związanej z przemysłem tekstylnym. Naniesione współrzędne geograficzne oraz daty pobrania próbek pełnią funkcję zapisu topograficznego, a zarazem świadectwa osobistego kontaktu z przestrzenią. Praca tworzy materialną mapę nieobecnych miejsc – archiwum ciszy, w którym to, co wyparte z krajobrazu, zostaje przywrócone w formie symbolicznej.